Categorieën
corona

Het privilege waarvan ik niet wist dat ik het had

In mijn loopgroepje zit een journalist van Het Laatste Nieuws. Spottend zei ik al joggend tegen hem: Ik volg het nieuws niet meer op de voet.

Het is te negatief. Te eenzijdig. Te tegenstrijdig. En bovendien heel verwarrend.

Zijn respons was: “Dat is een privilege.”

Hij vervolgde:

  • Als je een kapper was, zou je meteen willen weten wanneer je jouw zaak weer mocht openen.
  • Als je een alleenstaande moeder was, zou je meteen willen weten wanneer je jezelf weer me-time mag gunnen.
  • Als je nu technisch werkloos was, zou je meteen willen weten wanneer er weer financiële ademruimte in aantocht is.
  • Als je mentale veerkracht op was en je zou smachten naar hoe het leven ooit was, zou je meteen willen weten wanneer het zo ver is.

Dan zou je het nieuws wél op volgen. Op de voet. Ook als het te negatief, te eenzijdig, tegenstrijdig en verwarrend is.

En toen besefte ik:

Mijn keuze om het nieuws (over corona) niet meer op de voet te volgen, is een privilege.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *