Dood door huidskleur. De politiemoord op George Floyd laat de wereld kwaad, verontwaardigd en verdrietig achter. De ogen staan vrij star gericht op de Verenigde Staten, maar durven we ondertussen ook met een kritische blik te kijken naar wat er dichterbij bij huis gaande is op vlak van racisme en uitsluiting?

Laten we eerlijk zijn. De problematiek van de Verenigde Staten is gelukkig nog niet de onze. Of beter gezegd, het neemt nog niet zulke proporties aan.

Maar ook hier in België en Nederland is er sprake van racisme. Soms expliciet, soms impliciet, maar altijd pijnlijk voor degene die het ondergaat.

“To bring about change, you must not be afraid to take the first step. We will fail when we fail to try.”

― Rosa Parks

Wat zeer pijnlijk is voor de een, blijft heel vaak onzichtbaar voor de ander. Wie dezelfde huidskleur, religie, cultuur of afkomst heeft als de meerderheid van de mensen in een samenleving, ervaart niet hoe het is om tot een minderheid te horen. Daardoor vallen heel veel dingen niet op.

  • Het valt niet op dat tv vooral mensen in beeld brengt zoals jij
  • Het valt niet op dat jouw werkgever vooral mensen in dienst neemt zoals jij.
  • Het valt niet op dat jouw huiseigenaar zijn woningen vooral toevertrouwt aan mensen zoals jij.
  • Het valt niet op dat leerkrachten op school net iets meer vertrouwen tonen aan kinderen zoals die van jou.
  • Het valt niet op dat jouw kleur eigenlijk nooit ter sprake komt in gesprekken waarvan je dacht dat ze over iets anders gingen.
  • Het valt niet op dat je je nooit moet verantwoorden over wie je bent, waar je vandaan komt, wat je moedertaal is of waarin je gelooft.

Het valt je simpelweg niet op dat je in een samenleving leeft die jou meer kansen geeft dan mensen die niet op jou lijken.

Maar wat heel belangrijk is om te beseffen:

Het is niet omdat jij sommige dingen niet kan zien, dat ze er ook niet zijn.

Racisme is niet alleen een feit, maar helaas voor veel te veel mensen een bittere dagelijkse realiteit. Niet alleen in de VS maar ook in Nederland en België.

Kan jij toch niks aan doen?

Toch wel. En dan komen we eindelijk tot de kern van deze blog. Eigenlijk kan je keiveel doen tegen racisme. Zelfs(of misschien zelfs juist) als je er zelf nooit mee te maken hebt.

Als je iets moet meenemen uit alle ophef die er nu gaande is rond de politiemoord op George Floyd, dan is het wel dat het niet meer volstaat om te zeggen dat je geen racist bent. Onze samenleving heeft meer nodig om het te bestrijden.

“It is not our differences that divide us. It is our inability to recognize, accept, and celebrate those difference ”

―Audre Lorde
Stap 1 — Luister

Stop even met praten. Ik weet het. Iedereen heeft zo zijn eigen problemen waar ze maar niet over uitgepraat raakt. Maar er zit soms zo’n schoonheid in luisteren. Luister naar de verhalen van de mensen die aangeven wel met racisme te maken hebben. Reageer niet meteen met de dooddoeners als ‘dat valt toch best mee’ of ‘dat is toch niet zo erg’. Houd gewoon even je mond en luister als mensen jou vertellen wat ze meemaken en hoe ze zich daarbij voelen. Neem het gerust van mij aan: wie goed luistert, hoort verrassend veel en leert bovendien bij.

Stap 2 — Erken

Erken dat er nog altijd sprake is van racisme in jouw samenleving. Dit is een hele belangrijke. Wuif feiten en cijfers niet zomaar weg, maar vraag je af wat ze betekenen voor mensen als jij die toevallig een andere huidskleur hebben. Erken ook jouw privileges. Jij kan er niks aan doen dat je meer kansen krijgt omdat je bent wie je bent, maar je kan je er wel bewust van zijn.

Stap 3 — Zwijg niet meer.

Laten we eerlijk zijn. Sommige gesprekken gaan we liever gewoon niet aan. Soms heb je simpelweg geen zin en soms wil je gewoon de goede vrede bewaren als er op een familiefeestje weer iemand opstaat met een betoog over al die buitenlanders. Het is makkelijk om je hoofd om te draaien, maar het is belangrijk om toch iets te doen en te laten weten dat jij het daar in elk geval niet mee eens ben.

We horen voortdurend negatieve geluiden rondom ons die ons inpeperen dat racisme ok is, maar het is zo belangrijk om ook luidkeels te blijven verkondigen dat we dit als samenleving niet meer moeten willen.

Stap 4 — Gebruik je netwerk en neem actie

Maar weinig mensen zijn zich ervan bewust dat we in wezen allemaal influencers zijn. De een heeft wat meer volgers dan de ander, maar allemaal hebben we een netwerk van mensen die waarde hechten aan onze mening. Maak daar gebruik van door op regelmatige basis te laten weten dat iedereen recht heeft op dezelfde hoeveelheid kansen.

Stap 5 — Leer bij

Het is oké om te zeggen dat je veel niet weet. Maar laat dat je absoluut niet tegenhouden om daar verandering in te brengen. Er zijn gigantisch veel goede boeken en documentaires die je in no-time bijbrengen hoe racisme in de samenleving werkt en wat de impact daarvan is. Wit huiswerk is een toegankelijk naslagwerk vol met interessante links naar boeken, artikelen, podcasts, documentaires en meer over racisme.

via GIPHY